بررسی تخصصی آثار مهم موسیقی کلاسیک
بروکنر - سمفونی شماره 9
این قطعه که آخرین اثر بروکنر است کیفیتی انزواجویانه و نوعی حالت معنوی عمیق دارد که در بقیه آثارش دیده نمی شود. به سبب نبود پایان قطعی ( چون اثر ناتمام است )، کروماتیسم و ناهمخوانی بیشتر به چشم می آید و همین نکته در حالت تیره و تار و دلهره آور آن نقش دارد.
موومان اول ( فایرلیش، میستریوزو، 24:55 دقیقه ) فایرلیش که به معنای باشکوه یا باوقار است، سرشت واگشایی بزرگ این موومان را نشان می دهد. پایان نامتعارفی دارد که نه در تونالیته ماژور است نه در تونالیته مینور.
موومان دوم ( اسکرتسو: بوگت، لبهافت؛ تریو: اشنل، 10:44 دقیقه ) اسکرتسو بر تونالیته اصلی « ر » مینور تاکید می کند اما کیفیتی متلاطم و تهدید کننده دارد. ریتم سمج و پیش برنده آن در کنتراست با تغییر مسیرهای آن است. تریو بخشی از حال و هوای اسکرتسو را حفظ می کند اما کیفیت شوم تری به آن می بخشد.
موومان سوم ( آداجو: لانگزام، فایرلیش، 25:55 دقیقه ) تم آغازین این موومان، که پژواک دهنده واگنر و پیش درآمد مالر است، کیفیتی کاونده دارد و نهایتا از طریق تونالیته های غیر خویشاوند، نظیر « ر » ماژور، به تونالیته این موومان که « می » ماژور است می رسد. این گشایش گسترده یادآور وسعت و فراخی موومان اول است.