بررسی تخصصی آثار مهم موسیقی کلاسیک
چایکوفسکی - سمفونی شماره 4 در فا مینور - اپوس 36
چایکوفسکی نوشتن این سمفونی را در سال 1877 و قبل از ازدواجش شروع کرد و سال بعد از جدایی اش به پایان رساند. این سمفونی خاطراتی احساسی در قالب موسیقی است.
موومان اول ( آندانته، 19:02 دقیقه ) سروصدای شوم سازهای برنجی که اشاره به تقدیر دارد جای خود را به تم سازهای زهی می دهد که یادآور لحظه های تعیین کننده ای از کارمن بیزه است. تفسیر خود آهنگ ساز از تکرار صدای سازهای برنجی این بود: « کل زندگی تناوب بی وقفه واقعیت سرسخت است و رویاهای زودگذر سعادت ».
موومان دوم ( آندانتینو، 9:41 دقیقه ) زاری اوبوا بدل می شود به دریغ و حسرت سازهای زهی که از استیصالی جدی به پایانی تسلیم طلبانه گذر می کند.
موومان سوم ( اسکرتسو، 5:30 دقیقه ) بعد از تخفیف یافتن زاری موومان دوم، در این اسکرتسوی قبراق، پیتزیکاتوی سازهای زهی و قطعه های سازهای سرخوش برنجی و بادهای چوبی در آمیزش مهربانانه ای جای خود را با هم عوض می کنند.
موومان چهارم ( آلگرو کون فوئوکو، 6:57 دقیقه ) تمی تب آلود و پر قیل و قال در کنتراست قرار می گیرد با واریاسبون هایی روی یک آواز کودکانه روسی درباره عروس های امیدوار که احتمالا اشاره ای به آنتونیناست. اثر با عزم جزم پر شور و شوقی به پایان می رسد.