بررسی تخصصی آثار مهم موسیقی کلاسیک
بلا بارتوک - کنسرتو برای ارکستر
این اثر را سرگئی کوسویتسکی برای بزرگداشت خاطره همسر فقیدش، ناتالی، سفارش داد. عنوان اثر بازتاب احترام بارتوک به مهارت ارکستر کوسویتسکی است.
مقدمه ( آلگرو نون تروپو - آلگرو ویواچه ) موومان اسرارآمیز شروع می شود، با تمی در محدوده زیر زهی و همراه لرزش های نجواگونه ویولن. کم کم گروه های سازی دیگر اضافه می شوند و آلگرو ویواچه درخشان و پرتوانی با تمی از ویولن ها شروع می شود. تم دوم را ترومبون سولو با وزن منظم معرفی می کند.
بازی زوج ها ( آلگرو اسکرتساندو ) زوج هایی از سازها تمام مدت به موازات هم هستند: بعد از باسون هانوبت می رسد به اوبواها، کلارینت ها، فلوت ها و سرانجام ترومپت ها. قسمت میانی کرال وار به سازهای برنجی سپرده شده است.
مرثیه ( آندانته، نون تروپو ) بارتوک این موومان را آواز حزن انگیز مرگ خوانده است. تم آغازین روی محدوده زیر زهی یادآور شروع موومان اول است. بعد نوبت می رسد به قسمت ابرآلودی برای فلوت ها و کلارینت ها که با لرزش های سازهای زهی و لغزش های هارپ همراهی می شود. موسیقی متلاطم تر می شود و باز مواد و مصالح شور انگیز موومان اول می آید.
اینتر متزو اینتروتو ( آلگرتو ) بارتوک در این موومان ظاهرا تحت تاثیر سمفونی شماره 7 شوستاکوویچ بود که از رادیو شنیده بود. بارتوک فکر می کرد میهن پرستی شوستاکوویچ ناموجه است. از همین رو، تمی از اثر او را به صورت زمخت تقلید کرد. بعد واکنشی عصبی از ترومپت های خفه، کلارینت ها و ترومبون ها به گوش می رسد.
فینال ( پرستو ) با فانفار هورن و سازهای زهی قهرمان گونه، فینال اعلام می شود. جنب و جوش در این موومان متوقف نمی شود، و کودای درخشان و مهیجی به این اثر که یکی از بزرگ ترین آثار ارکستری قرن بیستم است پایان می بخشد.