بررسی تخصصی آثار مهم موسیقی کلاسیک

موتسارت - سمفونی شماره 41، ژوپیتر، K551

موتسارت سه سمفونی آخرش را بدون سفارش یا بدون آن که امیدی به اجرای آن ها داشته باشد، در تابستان 1788 نوشت. اسم این سمفونی آخر بر می گردد به سال 1791 که هایدن آن را به زالومون، مدیر برنامه های هنری اش در بریتانیا، نشان داد و بعد با همین عنوان منتشر شد. پس از مرگ موتسارت، هایدن برای بزرگداشت یاد او تم موومان آهسته این سمفونی را در سمفونی شماره 98 خود به کار برد.

موومان اول ( آلگرو ویواچه، 11:21 دقیقه ) بعد از آغازی کوتاه، مکثی اتفاق می افتد و موتسارت بار دیگر موسیقی را ادامه می دهد و ریزه کاری ها و حالات متنوعی به آن می افزاید.

موومان دوم ( آندانته کانتابیله، 8:20 دقیقه ) تم آرامش بخش زهی با آکوردهای بلند و تغییرات شگفت انگیز هارمونیک قطع می شود، اما باز هم ملودی در سراسر موومان غالب است.

موومان سوم ( منوئتو - آلگرتو، 4:29 دقیقه ) منوئه نسبتا سنگین و موقر با تریوی شگفت آوری در کنتراست قرار می گیرد که از ابتدا انگار می خواهد تمام شود.

موومان چهارم ( فیناله، 6:24 دقیقه ) در یکی از خارق العاده ترین موومان هایی که در تاریخ سمفونی ساخته شده است، موتسارت پنج تم مختلف را ترکیب می کند. در کودای درخشان و خیره کننده ای هر پنج تم بار دیگر وارد می شوند و با هم به گوش می رسند.

راهنمای جامع موسیقی کلاسیک - جان باروز - مترجم: رضا رضایی