بررسی تخصصی آثار مهم موسیقی کلاسیک
هایدن - سمفونی شماره 104 در D ماژور، لندن
دوازده سمفونی آخر هایدن بر روی هم به سمفونی های لندن معروف اند. سمفونی شماره 104 آخرین آنهاست. هایدن در این اثر از ارکستری به مراتب بزرگ تر از ارکسترهای وینی خود استفاده کرد و یکی از باشکوه ترین آثار خود را پدید آورد.
موومان اول : ( آداجو، آلگرو، 8:43 دقیقه ) بعد از درآمدی سنگین در تونالیته مینور، تم اصلی آلگرو بسیار غنایی است. سپس موسیقی سریع تر و حجیم تری آن را در خود حل می کند که در آن ترومپت ها و طبل ها خود نمایی می کنند.
موومان دوم : ( آندانته، 9:50 دقیقه ) بعد از ملودی آغازین که متین و سحر انگیز است، ناگهان ارکستر کامل وارد می شود و ما را غافلگیر می کند. پس از این تلاطم درام و سودا، هیچ گاه برگشت کامل به آرامش در کار نیست.
موومان سوم : ( منوئتو - آلگرو، 6:56 دقیقه ) موومان سوم که به مراتب سریع تر از منوئه های قبلی است، با سنکوپ های خود باعث غافلگیری می شود. طنین ارکستری تریو اشاره دارد به راهی که بعدا بتهوون در پیش گرفت.
موومان چهارم : ( فیناله: اسپیریتوزو، 5:21 دقیقه ) ملودی اولیه که هم نوعی نغمه فولکلوریک کرواسی قلمداد شده است و هم نوعی فریاد دست فروش خیابان های لندن، در این موومان آخر عملا پایان بخش شادمانه ای است بر هنر سمفونی نویسی هایدن.