بررسی تخصصی آثار مهم موسیقی کلاسیک
شوپن - بارکارول، اپوس 60
بارکارول اسم آوازی بود که کرجی رانان ونیز می خواندند. مخاطب رمانتیک آن را به سبب بیان لطیف عشق می پسندید، و آهنگ سازان خیلی زود از آن برای آثار آوازی سولو و اپرایی استفاده کردند، که شاید معروف ترین آن ها قصه های هوفمان اثر اوفنباخ باشد.
این آخرین اثر عمده شوپن بود و آهنگ ساز خودش آن را در آخرین رسیتالش در پاریس در سال 1848 اجرا کرد. ریتم غلتان تقریبا پیوسته دارد، و بخش باس تداعی کننده موج ها و سیلان آب است. دو ملودی بلند که به نوبت جلوه گری می کنند یادآور منشا آوازی این ژانر هستند و از سادگی زیبا به درخشش با عظمت تحول می یابند.
این فرم در پیانو هم به کار رفت، زیرا مندلسون، لیست و فوره نمونه هایی از آن ارائه دادند، اما هیچ کدام به معروفیت بارکارول شوپن نیستند. این اثر پیش درآمد موسیقی آلکساندر اسکریابین در 40 سال بعد است، و هارمونی های بغرنج کودا یکی از خارق العاده ترین لحظه ها در کل آثار پیانویی به شمار می آید. ( پیانو سولو، 8:35 دقیقه )