سایت موسیقی کلاسیک



 ۲۲:۴۷:۰۲ - ۱۳۹۷/۰۹/۲۲


banner

قرائت قرآن کریم

منتخب قاریان مشهور


banner

محل درج آگهی


banner

محل درج آگهی

موسیقی باروک



باروک احتمالا از واژه پرتغالی باروکو به معنی مروارید یا قطعه جواهر غیر صیقلی و غیر معمول می آید. این اصطلاح در آغاز در ارتباط با سبک بسیار آراسته و پر زینت و زیور معماری و هنر قرن هفدهم استفاده می شد. بعدها موسیقی دانان این اصطلاح را در توصیف دوره ای از تاریخ موسیقی، از پیدایش اپرا و اراتوریو تا درگذشت یوهان سباستین باخ به کار بردند. در خلال قرن هفدهم سیستم مدال سرانجام رو به زوال رفت. آهنگسازان در این دوره به قدری به دیزه و بمله کردن نت ها در جای جای قطعه ها خوی کرده بودند که در نتیجه، مدها خصوصیات منحصر به فرد خود را از دست می دادند و کار به جایی می رسید که تمام شان مانند فقط دو مد صدا می دادند: آیونین و ائولین. از این دو مد بود که سیستم ماژور - مینور رشد کرد و هارمونی، برای دو قرن بعدی، بر اساس آن قرار گرفت.

قرن هفدهم همچنین شاهد پیدایش چند فرم و قالب موسیقایی بود که از آن میان می توان به اپرا، اراتوریو، فوگ، سوییت، سونات و کنسرتو اشاره نمود.خانواده ویولن جای گزین ویول ها شدند و ارکستر، با یک بخش زهی قوی، شروع به شکل گیری کرد، هر چند هنوز دیگر بخش های آن نیز شکلی یکدست و نهایی به خود نگرفته بود.

ویژگی های اصلی موسیقی باروک را می توان در موارد زیر دانست:

1- در آغاز، حرکت به سمت بافتی سبک تر و هوموفون: ملودی ای که با آکوردهای ساده ای حمایت می شود ولی بافت پلی فون به زودی باز می گردد.

2- باسو کنتینوئو یا باس شماره دار، اساس بیشتر فرم های موسیقی دوره ی باروک است - خط باس هدف داری که موسیقی را به طور مستمر از آغاز تا انتها به سمت جلو می راند.

3- معمولا یک احساس یا حالت در تمام طول قطعه القا و حفظ می شود.

4- خانواده ویولن ها به تدریج جای گزین ویول ها می شوند و بخش زهی اساس ارکستر باروک می شود که همیشه با کنتینوئوی ساز شستی دار ( هارپسیکورد یا ارگ ) همراهی می شود و به پر کردن هارمونی در بالای بخش باس شماره دار و تزیین بافت موسیقی می پردازد.

5- تا پایان قرن هفدهم، سیستم گام های ماژور و مینور جای گزین سیستم مدها می شود.

6- فرم های اصلی مورد استفاده: دو قسمتی، سه قسمتی ( آریای دا کاپو )، رندو، واریاسیون ها ( شامل باس زمینه، شاکون، پاساکالیا )، ریتورنلو و فوگ.

7- شکل های اصلی موسیقایی: کرال، رسیتاتیو و آریا، اپرا، اراتوریو، کانتات، اورتور ایتالیایی، اورتور فرانسوی، توکاتا، پرلود، کرال پرلود، سوییت رقص، سونات داکامرا، سونات داکیزا، کنسرتو گروسو و کنسرتو سولو.

8- غالبا نوعی مبالغه در موسیقی وجود دارد: ریتم های پر انرژی، موسیقی را به جلو می رانند؛ ملودی ها عموما در قالب خطوطی طولانی و روان با تزیینات بسیار ( مانند تریل ها ) تنیده می شوند؛ تضادهای ناشی از رنگ صوتی سازها ( به خصوص در کنسرتوها ) و تعداد کمی ساز در برابر تعداد زیادی ساز، و صدای بلند در برابر آهسته ( دینامیک های پله ای و گاهی کیفیت اکو مانند. )

تاریخ موسیقی غرب - اثر: ری بنت