یوهانس برامس
يوهانس برامس چهره ای است بر تارک موسیقی قرن نوزدهم و شاید آخرین آهنگ ساز بزرگ راه و رسم کلاسیک زمانی نقطه مقابل واگنر و لیست به شمار می آمد، اما موسیقی اش نه تنها اثرگذار و قدرتمند است بلکه تاثیر مهمی نیز بر روند شکل گیری موسیقی قرن بیستم گذاشته است برامس که گاه بسیار سرسخت و بی انعطاف بود، در تمام ژانرها شاهکار خلق کرد، بجز اپرا برامس به تعبیری آخرین آهنگ ساز کلاسیک بود و عده ای او را متعلق به زمانه اش نمی دانستند. دورژاک و رگر از موسیقی برامس تاثیر مستقیم پذیرفتند، اما تاثیر غیر مستقیم او بر موسیقی قرن بیستم، با هواداری شونبرگ، شاید اهمیت بیشتری داشته باشد.
برامس را اغلب آخرین آهنگ ساز بزرگ سنت کلاسیک آلمانی می دانند که از باخ تا هایدن و موتسارت و بتهوون ادامه داشته است. در زمانی که گرایش آهنگ سازی به موسیقی توصیفی یا داستان دار بود، برامس به عمد خودش را آهنگ ساز مدرن تلقی نمی کرد. برعکس، به فرم های کلاسیک پایبند می ماند و اغلب از فشاری حرف می زد که هنگام آهنگ سازی در سایه استادان گذشته احساس می کرد. شونبرگ اولین بار در مقاله ای با عنوان برامس پیشرو موسیقی برامس را بسیار مبتکرانه خواند. ابتکار و نوآوری برامس در بسط واریاسیون بود. در موسیقی برامس با پرگویی چندانی مواجه نمی شویم. خیلی ها موسیقی او را خزانی خوانده اند یعنی سودایی و رمانتیک. اما مهار شده، تصفیه شده، و آغشته به حزن.
برخی از آثار یوهانس برامس : رکویم آلمانی --- چهار آواز سنگین --- سمفونی 1و3و4